Stay Strong
lunes, 21 de marzo de 2016
martes, 2 de julio de 2013
Chapter 2013. Page 184 of 365.
Eta ez dakizu zer sentitzen dudan, nola sentitzen naizen zure usaia gogoratzean, zure besarkaden beroa berriz nire azalaren kontra sentitzean. Bihotza uzkurtu, eta hotz gelditzen naiz, zuretzat taupada guztiak nahi ditudalako. Izarrek ere, berdina esaten didate. Gauak pasa izan ditut izarrekin hitz egiten, zutaz, zu ta zure memoriaz.
Malko bat erori zait urrutira, eta ilunabarrean gertu sentitu zaitut berriz. Eguna nola altsatzen den ikusi det oraingoan ere, baina bakarrik. Zurekin ikusten nuen modura. Galdu egin dut, beti bezela. Baina zure bizitzaren zati bat hartuta daukat niretzako beintzat, nik gogotatzen ditudanak zure oroitzapen berak direlakoan.
Iraganaz bizitzea izango da urrengoa.
sábado, 1 de junio de 2013
Eta negarrez aritzen naiz behin eta berriz, zugan pentsatzean. Hutsunea sentitzen dut bularrean, eta malkoak ekartzen dizkit begietara, mina bihotzera, irribarrea ezpainetara. Zure besarkada, ahotsa, berotasuna. Zure begiak, esku eta azala. Arnasketarik gabe uzten nauzu benetan, izarrak baino indartsuago erakartzen nauzunean. Oraintxe bertan oxigenoa faltan dut, bihotzean sentitzen dut mina, zu emen etzaudelako. Badakit hau guztia eztuzula sentituko, hitz handitan esanda. Baina noizbait entzuten baduzu ohiu bat, ni naiz, zure izena ohiukatuz, maitea deitzeko inor ez naizela sentituz.
Ezintasuna da sentitzen dudana, zu nire ondoan ez zaudela gogoratzean. Batzutan, begiak ixteitut, eta ohean nagoela zu ere nirekin zaudela imaginatzet, niri besarkatuz, niri begira. Zure usaia datorkit, eta benetan sentitzen zaitudala emen. Gero begiak irekitzeitut, zureak ikusteko prest... Baina beti bezela, ez zaude emen. Inoiz ez zara egon. Hutsunea, hotza, isiltasuna. Iraganeko mamuak nire kontra. Iluntasuneko argiak nigandik bi mila kilometroetara. Eta lo hartzeko prest negonean, gau osoa esna geratzen naiz, norbait etorri eta ni akatzeko prest ote dagoen jakinminez. Baina inor ez da etortzen. Eguna egiten da orduan, egun berri baina berdin-berdina.
Bertan zinen zu, kasualidade hutsa. Bizitza aldatu eta korrika atera zinen, koldarra izanez. Eta beti bezela geratuko naiz ni emen, exerita zure zai, joan zinen bidetik begira, noizbait beharbada bide beretik etorriko zarelakoan.
jueves, 23 de mayo de 2013
Chapter 2013. Page 143 of 365.
Sé que te gusta escuchar la radio cada vez que te levantas, que te gusta ver los reflejos de las estrellas en tu ventana todas las noches, a todas horas. Que te quedas todos los días escuchando mis grabaciones para dormir. Sé que tomas tu capuccino todas las mañanas, tal y como te enseñe, tal y como lo hacía yo. Se también que te quedas dormida envuelta en mi camiseta, buscando mi olor, buscando mi figura bajo las sábanas. Que escuchas mi música, como si yo estuviera ahí, a tu lado. Tal y como te dije una vez, voy a estar ahí siempre, y lo sabes amor, lo sabes. Porque quiero que sepas que yo todavía me duermo y no termino de acostumbrarme al vacío lado de la cama, a no escucharte reír en sueños. No soporto la idea de no sentir como te levantas, y de no volver a comparar tu piel de porcelana con los reflejos que deja el sol en ella. No quiero que te asustes, pero yo sigo recordando la fuerza con la que tocabas la guitarra, sigo escuchando el sonido de tus pisadas antes de entrar en casa. Me sigo poniendo nervioso cuando lo hago, cuando me acuerdo de todo eso. Me pongo nervioso siempre que me acuerdo de cómo te acercabas a mí, de que en cada instante me hacías feliz.miércoles, 8 de mayo de 2013
No pienses que no quedan esperanzas. No pienses que en lo bueno y en lo malo, no hay razones. No pienses que las cosas dejan de pasar al instante, al milisegundo. Porque cuando el mundo para, es cuando las personas seguimos a delante. Que cuando se cierra una puerta, tenemos la fuerza suficiente como para echarla abajo, cueste lo que cueste. Pero bajo ningun concepto pienses que las cosas no tienen solucion, porque si que la tienen. De todas maneras, si la tienen no tienes de que preocuparte, y si no la tienen, tampoco. Lo que tenga que pasar pasara, mañana, hoy, o quiza paso ayer y ni te diste cuenta. Porque al final la vida es lo que pasa mientras esperamos a que algo pase. Lo hecho hecho esta, y lo vivido ahi queda. Piensa que las personas que se van, son aquellas que seguiran vivas, porque una persona no muere, hasta que dejas de recordarlas. Se que las recordaras, y yo si algun dia me tienen que recordar, me gustaria que fuera por como soy. Seguramente esas personas piensen lo mismo.Aun asi, tienes aqui a personas que darian todo por verte sonreir. No pierdas nunca eso, por muy duro que sea, sonrie. Aunque sea una vez al dia, pero sonrie.
